Waluta:

Wyszukaj na stronie

Menu

Zarezerwuj nocleg:

Miejscowość:
Przyjazd:
Wyjazd:
Ilość osób:

Wynajmij samochód w Hiszpanii
Wynajmij hotel w Hiszpanii

Oferty sprzedaży:

Dom w stylu śródziemnomorskim w Los Balcones
480.000 €
Dom w stylu śródziemnomorskim w Los Balcones
COSTA BLANCA PŁD. / Los Balcones
Dom w Orhiuela Costa
178.000 €
Dom w Orhiuela Costa
COSTA BLANCA PŁD. / La Florida
Wille z rynku pierwotnego w Villamartin
299.000 €
Wille z rynku pierwotnego w Villamartin
COSTA BLANCA PŁD. / Villamartin

 

FACEBOOK HISZPANIA  TWITTER  BLOGER  YOUTUBE

 

 

 

Reklama

FORUM-NIERUCHOMOSCI

San Pedro de Ribas

San Pedro de Ribas (oficjalnie i w katalońskim Sant Pere de Ribes) to hiszpańska gmina regionu Garraf, w prowincji Barcelona, autonomicznej wspólnoty Katalonii. Znajduje się na południowy zachód od masywu Garraf, posiadając niewielkie wybrzeże.

Gdzie leży San Pedro de Ribas

Lokalizacja 41 ° 15'49 "N 1 ° 46'25" Współrzędne współrzędnych: 41 ° 15'49 "N 1 ° 46'25" E (mapa)
Wysokość 44 m
Odległość 39 km do Barcelony
Powierzchnia 40,71 km²
Ludność 29 842 (2016)
Gęstość 733.04 jednostek / km²
Gentilicio ribatano (kastylijski); Ribetà (kataloński)
Kod pocztowy 08810, 08812
Burmistrz (2015) Abigail Garrido Ink PSC

Geografia miasta San Pedro de Ribas

Gmina składa się z dwóch głównych skupisk ludności liczących ok. 14 000 mieszkańców, oddalonych od siebie o 5 kilometrów. Głównym centrum i stolicą gminy jest San Pedro de Ribas, choć znane jest też ze swej historycznej nazwy: Ribes. Las Roquetas jest drugim ważnym ośrodkiem zaludnienia, położonym na południowy zachód od gminy, zaledwie 1 km od miejscowości Villanueva y Geltrú, która zaczęła się budować w latach pięćdziesiątych XX wieku z powodu emigracji z Andaluzji, Murcji i innych regionach, ale także po przybyciu pracowników do cementowni Vallcarca, w Sitges. Gminę uzupełniają trzy wsie średniowiecznego pochodzenia (Puigmoltó, les Torres i Vilanoveta).
Klimat

W San Pedro, podobnie jak w całej Katalonii, panuje klimat śródziemnomorski. Oznacza to stosunkowo wysokie roczne średnie temperatury – ponad 13 stopni Celsjusza, ale też dużą liczbę opadów.

SAN=PERE-DE=RIBAS

Ewolucja demograficzna miasta

Wyniki wyborów miejskich z roku 2015 w Sant Pere de Ribes.

Burmistrzem w latach 1999-2013 był Josep Antoni Blanco Abad z PSC. Od 2013 roku rządzi koalicja UM9 (lokalna grupa blisko CUP) i CiU-ViA, wspierana przez radnego ICV, Bárbara Scuderi.

Budynki i zabytki w mieście

Zamek Ribes, zwany także zamkiem Bell-lloc lub Sota-ribes, zbudowała gmina Sant Pere de Ribes (Garraf). Został on uznany za kulturowy majątek i dobro narodowe. Jest to budynek posiadający udokumentowanie istnienia już w 10. wieku. Położony jest na niskim i stromym wzgórzu, na prawym brzegu rzeki Ribes, przy wylocie z Sant Pere de Ribes w kierunku Vilanova i la Geltrú.

Historia

W dniu 6 maja 990 r. dokumentuje się zamek po raz pierwszy w liście franczyzno-rozliczeniowym Sant Pere de Ribes. W tym liście, podpisanym przez biskupa Vives, jest dosłownie nazywany: ... castrum nuncupatum. Zamek o nazwie Bell-lloc, który również ma nazwę Ribes .... Od jego początków budowla pozostawała ściśle związana z siedzibą Barcelony. Twierdza została zdobyta przez Almansora, co bardzo wpłynęło na ten termin, a następnie biskup Vives z Barcelony powierzył go rodzinie Ribes.

Udzielił im też listy z frankurcami, aby mogli ponownie zaludnić ziemię i odbudować fortece. Pod koniec X wieku został zajęty, a następnie przeszedł pod władanie Geriberta, wicehrabię Regent z Barcelony, który rozpoczął długi apel biskupa Barcelony, który otrzymał od papieża Silvestre II dwa byki zagrożone ekskomuniką przeciwko Geribertowi. Celem biskupa była obrona godności Ribes. W 1039 r. Folc Geribert, syn Geriberta, oddał zamek pod władanie katedry w Barcelonie, w 1041 r. Biskup Guislabert pozbył się dokumentów władania nad zamkiem, przekazując go Mirowi Geribertowi, bratu Folca, po którym odziedziczył syn Mir, Ramon Mir, założyciel rodu feudalnego o nazwie Ribes.

Ribes posiadał go w swojej pieczy aż do XIV wieku (1389-90), w którym Ramon d'Escales, biskup Barcelony, kupił wszystkie prawa i jurysdykcje tego terenu. Od tego dnia władza w Barcelonie posiadała jurysdykcję i wszystkie ustawowe prawa nad Ribes, aż do czasu zniesienia praw feudalnych w XIX wieku.

Budynek był wykorzystywany jako magazyn, sklep, archiwum i więzienie. Przez ponad 30 lat był rezydencją tancerki José de Udaeta. Przez lata pełnił on wiele funkcji, a obecnie wieża i budynki aneksowe z reguły są używane jako domy mieszkalne.

Architektura miasta

Jedyna pozostałość architektoniczna po prymitywnym zamku to cylindryczna wieża z równym poszyciem zewnętrznym z otworami dla wysokich drzwi, położonymi od strony południowej, z oknami z łukiem na ostatnim piętrze i rodzajem odwadniania znajdującym się powyżej, od trony południowo zachodniej. Otwory te są uważane za oryginalne. Ponadto są dwa kwadratowe okna i drzwi, które łączą się z domem. Cylindryczny kształt zostaje przycięty do góry. Blanki są raczej po renowacji.

Wnętrze ma solidną podstawę o wysokości około 3,5 m. Powyżej jest pokój o wysokości 3,20 m pokryty jednocześnie zredukowaną kopułą, wykonaną z cegły płaskiej. Drugi najwyższy poziom, o wysokości 7,80 m, pokryty jest skalnym sklepieniem, betonem wapiennym i trzcinowym. Drzwi wejściowe do wieży są oddalone o 50 cm. Cztery metry powyżej znajdują się otwory i belki, które odpowiadają drugiemu piętru, anulowane i zastąpione kamiennym sklepieniem. Drzwi wejściowe znajdują się około 8 m nad poziomem ziemi.

SAn=PEDRO-DE-RIBAS

Prostokątny otwór z dość monotonnym, wydrążonym łukiem podkowy; jamy i próg to duże płaskie płyty osadzone w ścianie. Ściana cylindra wieży ma grubość między 1,50 a 1,80 m, zbudowana z przezroczystego i nieobrobionego wapienia, ułożonego w łopaty. Wewnątrz ten sam układ z niektórymi pochyłymi kamiennymi liniami. Fundamenty, w bulwiasty sposób, wykonane są z betonu, wapna i kamieni bez pękania.

Można powiedzieć, że jest to wieża przed pojawieniem się architektury lombardzkiej w Katalonii i dołączona do konstrukcji zbudowanych między X wiekiem a pierwszą połową XI wieku. A dokładniej, najstarszy obszar w wieży można uznać za dzieło z końca X wieku, które powinno być częścią zamku, które odnosi się do listu osadniczego i franczyzodawców z 6 maja 990 roku.

Zamek Ribes znajduje się na starym mieście Sant Pere de Ribes, obecnie nazywanym Sota-Ribes. Enlairat na niewielkim wzgórzu, tworzy kompleks z prymitywną parafią Sant Pere de Ribes.Pierwotna fabryka zamku została bardzo ograniczona i obecnie składa się z wieży i dwóch statków. Z zachowanych szczątków wyróżnia się wieża okrągłej rośliny o wysokości około 19 metrów i średnicy 7 metrów, z dwoma piętrami pokrytymi sklepieniem, sklepieniem łuku podkowy i murami obronnymi.

Stary kościół Sant Pere de Ribes

Stary kościół Sant Pere de Ribes jest budynkiem gminy Sant Pere de Ribes (Garraf) chroniony jako dobro kulturalne o znaczeniu lokalnym.

Położony jest w dzielnicy Sota-ribes, na niewielkim wzgórzu, naprzeciwko zamku,. To duży budynek z trzema nawami, pokrytymi dachówkami i dużymi przyporami. Główna fasada jest częściowo ukryta ze względu na późniejsze dobudowy. Składa się z portalu voussoir i okrągłego otworu na górze, wykończonego w linii prostej. Po prawej stronie znajduje się kwadratowa dzwonnica z okrągłym łukiem w górnej części. Najciekawszą częścią są boczne drzwi o klasycznym charakterze.

Historia kościoła

Wydaje się, że jego początki kościoła sięgają X w. Uważa się, że w czasach biskupa Guilara istniał przedromański kościół, prawdopodobnie zniszczony w roku 985 przez Almansora. Już w XI wieku nowa świątynia zbudowana w stylu romańskim została zamówiona przez Geriberta lub jednego z jego następców. W dniu 11 marca 1663 r. Rada Generalna zgodziła się powiększyć kościół i wybrano wykonawców do tego. Autorem projektu był mistrz i budowniczy domów Sebastià Vives. Materiał i robociznę pokryły władze miasta oraz lokalna ludność. Budowa rozpoczęła się 16 września 1663 r. i zakończyła się 26 kwietnia 1674 r. Do 1910 r. działał jako kościół parafialny.

Redós de Sant Josep i Sant Pere

Redós de Sant Josep i Sant Pere to dzieło gminy Sant Pere de Ribes (Garraf) chronione jako bogactwo kulturalne będące lokalnym zainteresowaniem. Całość zajmuje powierzchnię między ulicami Jacas, Marañón, Maragall i Claret. Jest to modernistyczny budynek zbudowany w latach 1901-1955, zbudowany w dwóch pasach, ustawionych prostopadle w stosunku do siebie. To budynek dwupiętrowy, z wieżyczką nad wejściem głównym. Zbudowany jest z cegły i kamienia. Miejscami pokrywa go glazurowana ceramika. Od wewnętrznej strony wapno wyróżnia się wapno. Z początku był to szpital. Obecnie mieści się tam ośrodek dla osób starszych.

Historia

W 1901 r. Wybudowano kościół św. Józefa i świątyni Santes de Sant Pere, zgodnie z projektem architekta Josepa Font i Gumà.
W Archiwum Historycznym Ribes dokumentuje się od 1947 r., Wniosek do Urzędu Miejskiego o prace nad rozbudową budynku, zgodnie z planem podpisanym przez architekta Josepa Brugal i Fortuny.
To świątynia w stylu neogotyckim, z kolonialną regustą i dwoma wieżami.

Atrakcje turystyczne w regionie Garraf

Garraf oferuje wiele atrakcji na trasach, które pokonywać można pieszo lub w ramach turystyki rowerowej:
Pustelnia de la Trinitat na wzgórzu Campdasens, wzgórza Vilanova i Moja, droga Santa Susana przy Gajach Oliwnych, wspinaczka do Font – Rubi, szczyty: Mesquites i Balcones, wzgórze Puig de la Mola z wieżą obserwacyjną, trasy nadmorskie między miejscowościami: Vilanova i Stiges, Park Przyrody Garraf.

MAPA-SAN=PEDRO-DE-RIBAS

Gastronomia

Kuchnię regionu Garraf cechują typowe elementy kulinarne Katalonii. Jest to zatem połączenie kuchni śródziemnomorskiej i wpływów pirenejskich. Widoczne są tez wpływy francuskie i sycylijskie. Znajdziemy w niej głównie: pomidory, oliwę i oliwki, świeże zioła, czosnek. Oczywiście będą również ryby i owoce morza oraz wędliny i grzyby.

Potrawy regionalne

Crema catallana – typowy deser kataloński. Przyrządza się go na bazie mleka, cytryn, mąki kukurydzianej, kory cynamonu i żółtek. Jadany najczęściej w dzień św. Józefa.
Escalivada – katalońska sałatka, którą sporządza się z warzyw pieczonych w popiele albo na grillu. Główne jej składniki to: cukinia, bakłażan, pomidory, papryka, cebula, ziemniaki. Upieczone warzywa kroi się w wąskie pasy i zakrapia oliwą.
Esqueixada – to również rodzaj regionalnej sałatki. Składają się na nią: suszony dorsz i warzywa.
Turron – odmiana nugatu, podawanego głównie z okazji Świąt Bożego Narodzenia. Składa się z białka, migdałów, miodu i oliwy z orzechów.

Zapraszamy na pozostałe serwisy IBERMAXX

Używamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.

ico zamknij