Waluta:

Wyszukaj na stronie

Menu

Zarezerwuj nocleg:

Miejscowość:
Przyjazd:
Wyjazd:
Ilość osób:

Wynajmij samochód w Hiszpanii
Wynajmij hotel w Hiszpanii

Oferty sprzedaży:

Apartament w centrum La Mata
103.000 €
Apartament w centrum La Mata
COSTA BLANCA PŁD. / Torrevieja La Mata
Ekskluzywny apartament przy morzu w Aguamarina, Orihuela Costa
439.000 €
Kawalerka z garażem na La Florida, Orihuela Costa
59.900 €
Kawalerka z garażem na La Florida, Orihuela Costa
COSTA BLANCA PŁD. / La Florida

 

FACEBOOK HISZPANIA  TWITTER  BLOGER  YOUTUBE

 

 

 

Reklama

FORUM-NIERUCHOMOSCI

Hiszpańska Inkwizycja


Inkwizycja hiszpańska

Cokolwiek robi się dla nawrócenia heretyków, jest łaską. (Nicolas Eymeric)

Powyższy cytat pochodzi z Dyrektorium dla inkwizytorów (El manual de los inquisidores) - ukończonego w 1376 roku podręcznika dla inkwizytorów, autorstwa katalońskiego teologa oraz inkwizytora Nicolasa Eymerica. Dzieło to stało się najbardziej popularnym podręcznikiem w rękach inkwizycji na przestrzeni XV - XVII wieku. Stanowiło zatem ważny wykładnik dla działającej we wczesnonowożytnej Hiszpanii odmiany inkwizycji, a więc kościelnej instytucji, która została powołana do walki z herezjami.

Podłoże hiszpańskiej inkwizycji stanowiła oczywiście średniowieczna działalność inkwizycyjna. Na szczególną uwagę zasługuje jednak fakt, iż w średniowieczu była ona zależna od papieża i działała przeciwko rzeczywiście istniejącym chrześcijańskim ruchom heretyckim, które podważały doktrynę Kościoła. Z kolei inkwizycja hiszpańska wymierzona była przede wszystkim w nawróconych na katolicyzm, dawnych wyznawców judaizmu oraz islamu. Jej celem było badanie prawdziwości takich nawróceń, a także prawdziwości wiary ich potomków. Poza tym, inkwizycja ta sprawowała pieczę nad przestrzeganiem zasad moralności katolickiej przez ogół społeczeństwa hiszpańskiego.

INKWIZYCJA-TORQUEMADA
Thomas Torquemada

Historia powstania instytucji

Początek inkwizycji hiszpańskiej datuje się na dzień 1 listopada 1478 roku oraz 27 września 1480 roku, kiedy to na mocy postanowień papieża Sykstusa IV wyznaczeni zostali pierwsi inkwizytorzy. Prawo do mianowania i odwoływania inkwizytorów przyznane zostało koronie hiszpańskiej. Na szczególną uwagę zasługuje fakt, iż ustanowienie w tym okresie inkwizycji, nie było w Hiszpanii nowym zjawiskiem.

Wraz z początkiem XIII wieku bowiem zaczęły funkcjonować w Aragonii komisje papieskie utworzone dla inkwizytorów, którzy działali przeciwko langwedockim katarom. Istnienie w państwie hiszpańskim przedstawicieli trzech kultur i religii, a więc chrześcijan, Żydów i muzułmanów, było faktem akceptowanym jedynie do pewnego czasu. O ile dawniej chrześcijańscy władcy nie usiłowali narzucić swoim poddanym jedności religijnej i – jak pisze Pierre Chaunu, znawca historii hiszpańskiej: Chrześcijańska Hiszpania była w średniowieczu jedynym krajem chrześcijaństwa, gdzie mogły żyć bez prześladowań znaczne mniejszości religijne, o tyle u schyłku średniowiecza uległo to zmianie.

Hiszpania nie była już miejscem, w którym mogli harmonijne współistnieć przedstawiciele różnych ras oraz religii. W marcu 1492 roku ogłoszony został dekret nakazujący Żydom opuszczenie kraju. Znaczna część z nich zdecydowała się wówczas na przyjęcie chrztu i zmianę religii, przywdziewając szaty „nowych chrześcijan” i stając się tak zwanymi conversos, czyli nawróconymi. Z czasem wzbudziło to jednak niepokój, zwłaszcza wśród niższych warstw społecznych. Wychodziły one z założenia, że conversos nadal pozostawali ukrytymi wyznawcami judaizmu, uznając to w konsekwencji za profanację wiary chrześcijańskiej. Żydzi zostali zatem oskarżeni o wyznawanie dawnej wiary.



Hiszpańska para królewska, Ferdynand II i Izabela I, zdawali sobie sprawę z nastrojów ludu, w związku z czym utworzyli hiszpańską inkwizycję. Działania pierwszych inkwizytorów w większości przypadków wymierzone były w conversos. Chrześcijanie pochodzenia żydowskiego, nazywani marranami, bardzo szybko przedostawali się do elit politycznych, kościelnych oraz gospodarczych. Budzili tym samym ogromną niechęć i zawiść „starych chrześcijan”, a więc Katalończyków i Kastylijczyków, których naciski skłoniły z czasem parę królewską do zwrócenia się do papieża z prośbą o zgodę na ustanowienie hiszpańskiej inkwizycji.

Trybunał utworzony został w 1480 roku i rozpoczął swą działalność rok później w Sewilli. Od 1483 roku nad inkwizycją w Hiszpanii czuwał Tomas de Torquemada, spowiednik samej królowej, który z końcem XV wieku wydał cały szereg instrukcji, regulujących funkcjonowanie trybunałów inkwizycyjnych. Już na początku XVI wieku inkwizycja stała się ważnym narzędziem rzeczywistości religijno-politycznej w kraju. Reguły stworzone przez Torquemadę utrzymane zostały praktycznie do końca istnienia instytucji. Wprowadzono jedynie niewielkie zmiany, między innymi wypracowane przez wielkiego inkwizytora, Fernando Valdesa.

KRZESŁO-DO-TORTUR-INKWIZYCJI-HISZPANSKIEJ
Krzesło tortur z czasów hiszpańskiej inkwizycji

Z czasem hiszpańska inkwizycja znacznie rozszerzyła swój zasięg. W latach 1487-1492 utworzone zostały trybunały na Sycylii oraz Sardynii. W 1530 roku kampania prowadzona przeciwko marranom zakończyła się. Inkwizycję zwrócono wówczas w kierunku kontrolowania ortodoksji oraz moralności ogółu chrześcijańskiego społeczeństwa. Instytucja zaczęła zajmować się również sprawami wielożeństwa, praktyk magicznych, zoofilii i homoseksualizmu. Dość surowo inkwizycja hiszpańska obchodziła się ze zwolennikami reformacji. W latach 1559-1562 spłonęło na stosie siedemdziesięciu siedmiu luteran. Od 1559 roku inkwizycja hiszpańska zaczęła wydawać własny indeks ksiąg zakazanych, na wzór Świętego Oficjum w Rzymie.



Upadek inkwizycji

Od XVIII wieku rozpoczął się powolny, lecz skuteczny upadek inkwizycji hiszpańskiej. Główną tego przyczyną był kryzys finansowy, a także mało entuzjastyczne nastawienie dynastii Burbonów do tej instytucji. Ważną rolę odegrał również wpływ oświeceniowych idei. Po 1730 roku zaobserwować można zdecydowanie mniejszą liczbę wytaczanych procesów. W połowie XVIII wieku zaprzestano również stosowania tortur. W 1781 roku wykonano ostatni wyrok śmierci w dziejach hiszpańskiej inkwizycji. W 1799 roku, w wyniku udziału Hiszpanii w wojnach napoleońskich i związanych z tym kosztów, nastąpiła konieczność wyprzedaży majątku instytucji państwowych, w tym inkwizycji. Po raz pierwszy inkwizycję zniósł Bonaparte 4 grudnia 1808 roku, kiedy zajął Madryt. Niedługo potem, w 1814 roku, inkwizycja została przywrócona przez króla Ferdynanda VII Burbona. Ostateczne zniesienie tej instytucji nastąpiło 9 marca 1820 roku. W 1834 roku wydano dekret królewski, który potwierdził zniesienie inkwizycji hiszpańskiej i zarządził konfiskatę całego majątku, który po niej pozostał.

TORTURY-INKWIZYCJI
Wymyślne narzędzia tortur hiszpańskiej inkwizycji

Struktura organizacyjna inkwizycji hiszpańskiej

Głównym przywódcą hiszpańskiej inkwizycji był wielki inkwizytor, nazywany także inkwizytorem generalnym, który był mianowany przez króla, a zatwierdzany przez papieża. Wielki inkwizytor stał na czele Rady Najwyższej oraz Generalnej Inkwizycji, która nazywana była potocznie Suprema. Stanowiła ona najwyższy sąd apelacyjny w całej strukturze inkwizycji hiszpańskiej.
Generalnej Inkwizycji podlegały z kolei lokalne trybunały, których ostateczna liczba wyniosła 21. Strukturę organizacyjną hiszpańskiej inkwizycji bardzo dokładnie przedstawił Marcelin Defourneaux. Na czele rady inkwizycji stoi inkwizytor generalny, nominowany przez króla. W założeniu ma on być niezawisły i sprawować władzę z pomocą miejscowych organów inkwizycji, a także familiares – coś w rodzaju ochotniczej straży.

TORTURY

Kary stosowane przez hiszpańską inkwizycję

Zgodnie z ustawą wydaną przez cesarza Fryderyka II, a zaakceptowaną przez papieża Grzegorza IX i Innocentego IV, karą za herezję było spalenie żywcem na stosie. Kara ta wymierzana była tylko w przypadku osób, które odmówiły podporządkowania się Kościołowi. Był to swoisty akt łaski, gdyż zgodnie z prawem kanonicznym, początkowe działania inkwizycji zmierzać miały do pojednania heretyka z Kościołem. Jeżeli oskarżony wyrzekał się herezji, otrzymywał rozgrzeszenie. Stosowano wówczas inne, łagodniejsze kary oraz pokuty, jak na przykład: odmawianie modlitw, pielgrzymki, chłosty, czy kary pieniężne.
W przypadku poważniejszych spraw stosowano kary więzienne, na ogół bezterminowe, które uchylano jednak po kilku miesiącach i zamieniano na środki pokutne. Jeżeli oskarżony dalej zaprzeczał przedstawionym mu zarzutom, inkwizycja mogła skazać go na śmierć. Kara śmierci stosowana była także w przypadku osób, które po wcześniejszym rozgrzeszeniu ponownie popadały w herezję. Wyrok śmierci był jednoznaczny z konfiskatą majątku osoby skazanej.

Zainteresuje Cię również:
fakty z historii Hiszpanii | wojna domowa w Hiszpanii |sławni Hiszpanie | spis treści przewodnika po Hiszpanii |

Zapraszamy na pozostałe serwisy IBERMAXX

Używamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.

ico zamknij