Walencja przewodnik

Walencja (Valencia), trzecie co do wielkości miasto Hiszpanii. Dość daleko od naszych apartamentów i nieruchomości, około 250km, ale warto pokusić się o zwiedzenie czy wycieczkę do tego przepięknego miasta Hiszpanii. Walencja nie jest tak kosmopolityczna jak Barcelona, ani tak zróżnicowana kulturowo jak Madryt, stawia jednak na szybki rozwój i turystykę. Odległość z Walencji do Torrevieja to 250km. Podróż autostradą zajmie nam około 2h. Do Alicante jest 200 km.W ostatnich latach wzniesiono rozległy kompleks kulturalny La Ciudad de las Artes y las Ciencias, (Miasto Sztuki i Techniki), ze wspaniałą architekturą hiszpańskiego geniusza architektury, czyli znanemu całemu światu-Calatravy. Zbudowano supernowoczesne metro i odnowiono miejską plażę, a dziesiątki modnych barów, restauracji i butików tchnęły życie w zabytkowe centrum. Nawet miejscowy Club de Futbol dołożył do nowego własną cegiełkę, wygrywając La Liga w 2002 roku i dwukrotnie dochodząc do finału Pucharu Europy. Miasto od zawsze było ważnym ośrodkiem handlowym, a o żyzne okoliczne huertas toczono wielokrotne boje. Po Rzymianach i Wizygotach przez ponad cztery wieki panowali na tym terenie Maurowie,  z wyjątkiem lat 1094-1101, kiedy ośrodek przeszedł w ręce Cyda. Kastylijski rycerz, który stał się symbolem męstwa i odwagi, rządził miastem aż do śmierci (1099). Dopiero wtedy pod mury ponownie zawitali mauretańscy żołnierze. Sława Cyda była jednak tak wielka, że nieprzyjacielska armia uciekła w popłochu na sam widok rycerza, a właściwie jego zwłok, które przywiązane do konia wyprowadzono przed bramę miasta. W 1238 roku ośrodek zdobył Jakub I Zdobywca, król Aragonii, nadając mu dwa lata później szerokie przywileje. Od tamtej pory Walencja jest jednym z największych i najbogatszych miast Hiszpanii.

Specjalnością miasta jest życie nocne. Klimat tego miasta doskonale oddaje nazwa jednego z barów-Vivir sin dormir (życie bez snu). Także walenckie fiesty należą do najlepszych i najbardziej kolorowych w całej Hiszpanii. Las Fallas, obchodzone między 12 a 19 marca, lipcowe Feria de Julio z walkami byków, bitwą kwiatów i pokazami sztucznych ogni, oraz wrześniowy konkurs fajerwerków nad rzeką przyciągają prawdziwe tłumy.

Liczba mieszkańców: 810 000 (dane z 2008r)

Główne informacje turystyczne i zwiedzanie Walencji

Większość zabytków znajduje się w centrum miasta, do bardziej oddalonych atrakcji (np. La Ciudad de las Artes y las Ciencias), oraz na plaże dociera komunikacja miejska. Najlepiej kupić Valencia Card (jednodniowa 6€, trzydniowa 12€), pozwalająca na nieograniczone korzystanie z transportu poblicznego. Karnet do kupienia na stacjach metra i w kioskach, obejmuje także wstęp do wielu muzeów. Zwiedzanie najlepiej rozpocząć od przejścia po labiryntach ulic Barrio del Carmen, rozciągającym się na północ od Mercado Central do Turii. Zaniedbana najstarsza dzielnica przechodzi obecnie metamorfozę, budynki i nieruchomości są odnawiane, a obok zruinowanych domów, otwiera się eleganckie kawiarnie. Nowoczesny styl współistnieje z ciekawymi starymi detalami, np.na Calle de Caballeros można podziwiać stare kołatki, umieszczone nieco wyżej niż zwykle z myślą o dzentelmenach na koniach (stąd nazwa ulicy). Okazałe, sądząc po dwóch zachowanch bramach, mury miejskie zburzono w 1871 r. podczas budowy drogi obiegającej centrum. Piękny kościół Santo Domingo na Plaza de Tetuan przekształcono w koszary, z których generał Milans del Bosch rozkazał wyruszyć wojsku na ulice, podczas nieudanego zamachu stanu w 1981 r. Rzeczywiste sympatie polityczne mieszkańców od dawna są jednak lewicowe-miasto było siedzibą rządu republikańskiego w czasie wojny domowej i jako ostatnie poddało się generałowi Franco. Nastarsze zabudowania niemal całkowicie otacza Turia. Bieg rzeki zmieniono w 1956 r. po wielkich powodziach, które zniszczyły większą część starówki. W dawnym korycie rzeki utworzono park, z zachowanymi starymi, kamiennymi mostami, ścieżkami pieszymi i rowerowymi, boiskami piłkarskimi oraz nowoczesnym, intrygującym La Ciudad de las Artes y las Ciencias.

Walencja widok na Ciudad de las Artes y las Ciencias

Wokół Plaza del Ayuntamiento na głównym placu miasta, królują stoiska z kwiatami, oraz podświetlana fontanna. W ratuszu otworzono Museo Historico Municipal, w którego bibliotece można podziwiać interesujący XVIII wieczny plan miasta Walencja, ukazujący nienaruszone mury miejskie. Niemal wszystkie starsze budowle mają barokowe fasady. Najbogatsza i najbardziej niezwykła jest elewacja Palacio del Marques de Dos Aguas. Hipolito Rovira, projektant przepięknych, alabastrowych drzwi budynku, zmarł w 1740 r. jako obłąkany, co nie dziwi, gdy patrzy się na jego dzieło. W pałacu działa Museo Nacional de Ceramica (narodowe Muzeum Ceramiki), prezentujące bogatą kolekcję hiszpańskich wyrobów, od imponujących zbiorów azulejos, po piękne talerze powlekane złotem oraz miedzią. Ciekawe są także trzy bogato zdobione XVIII wieczne powozy. Samo miasto Walencja było niegdyś ważnym ośrodkiem ceramicznym, głównie za sprawą licznej populacji Morysków (moriscos), muzełmańskiej ludności Półwyspu Iberyjskiego. Nieopodal pałacu wznosi się ozdobny kościół San Juan de la Cruz (zwany też San Andres). Na Plaza Patriarca wznosi się neoklasycystyczny budynek dawnego uniwersytetu z ładnymi krużgankami. W lipcu odbywają się w nim bezpłatne koncerty muzyki klasycznej, a w bibliotece przechowywana jest pierwsza książka drukowana w Hiszpanii-Les Trobes z 1474 r. renesansowe Colegio del Patriarca mieści nieduże muzeum sztuki, pokazujące dzieła El Greco, Moralesa i Ribalty. Jedno z malowideł Francisco de Ribalty-Ostatnia Wieczerza-wisi nad ołtarzem w kaplicy kolegium. Podczas Miserere, obraz przesuwany w bok, odsłania ogromny, podświetlany krucyfiks. Podniosłe, przesycone aurą cudu i tajemnicy wykonanie psalmu pokutnego jest stałą, wciąż kultywowaną częścią piątkowej jutrzni.

Katedra i okolice. Na północny zachód od uniwersytetu rozciąga się obrzeżona licznymi kawiarniami Plaza de la Reina. Nad placem górują dwie wieże-bogato zdobiona iglica kościoła Santa Catalina oraz ośmiokątna wieża katedry. Ta ostatnia pochodząca z XIII w., łączy wiele stylów architektonicznych. Przez główną, bogato zdobioną barokową fasadę wchodzi się do gotyckiego wnętrza, a z wieży zwanej Miguelete, można podziwiać wspaniałe widoki na miasto i błękitne kopuły kościołów. Pięknym elementem architektonicznym katedry jest latarnia, umieszczona na skrzżowaniu sklepienia naw. Jej okna wyłożono cienkimi płytkami alabastru, który przepuszcza światło. Najcenniejszym sakralnym przedmiotem świątyni jest kielich ze złota i agatu (Santo Caliz), używany podobno przez Chrystusa podczas ostatniej wieczerzy. Walencki Swięty Graal rzeczywiście jest bardzo stary, a przez całe średniowiecze ukrywano go w klasztorze północnej Aragonii. Wzrok przyciągają dwa płótna Goi, z których jedna przedstawia odprawianie egzorcyzmów (początkowo nagie ciało "ozdobiono" domalowanym po śmierci artysty fragmentem płótna). Katedralne muzeum przechowuje wiele malarskich prac oraz ważące 2300kg tabernakulum wykonane ze złota, srebra i drogich kamieni ofiarowanych przez mieszkańców Walencji.

Na Plaza de las Virgen w czwartkowe południa zbiera się Tribunal de las Aguas. Odziani na czarno przedstawiciele użytkowników wody w Walencji rozpatrują skargi dotyczące systemu nawadniania huertas. Tradycja spotkań sięga panowania Maurów, a szczegółowo opisał ją walencki pisarz Blasco Ibanez (1867-1928) w powieści La Barraca. Książka, przybliżająca pracę i życie chłopów, stanowi przy okazji doskonały przewodnik po regionie.

Dwie kładki pozwalają duchownym (ale tylko im) przejść prosto z katedry do pałacu arcybiskupiego, oraz niewielkiej bazyliki Nuestra Senora de los Desamparados. Przed umieszczonym w kaplicy obrazem Najświętszej Marii Panny, patronki Walencji, nieustannie palą się tysiące świec. Odchodząca od Plaza de la Virgen, Calle Caballeros wiedzie do Palau de la Generalitat. Zbudowana w XV w. rezydencja jest obecnie siedzibą autonomicznego rządu Walencji. Do zwiedzania udostępniono dziedziniec, a wnętrza można oglądać po wcześniejszcm uzgodnieniu terminu. Bądąc w środku warto zwrócić uwagę na pięknie malowane sufity oraz wspaniałe freski z 1592r. zdobiące Salon Dorado i Salon de Cortes.

Ulice Walencji

Las Fallas - Od 12 do 19 marca, w okolicach święta San Jose (św. Józef), odbywa się w Walencji huczna Fiesta de las Fallas. Miasto mieni się wtedy tysiącem barw, a ulice zalewają tłumy. Przygotowania do końcowego akordu trwają kilka miesięcy, w każdej dzielnicy wykonywane są z kartonu i drewna karykatury znanych osób-fallas-które na początku marca wystawia się na placach. Kukły są oceniane, nagradzane i ceremonialnie podpalane dokładnie o północy 19 marca. Około 1.00 na Plaza del Ayuntamiento wystrzeliwane są petardy, później zaś odbywają się pokazy sztucznych ogni. Zanim rozpocznie się ostatnia noc święta, falleros-ubrani w tradycyjne stroje, przy akompaniamencie muzyki-zanoszą kwiaty na Plaza de la Virgen, składając je wokół ogromnej figury La Virgen. Codziennie o 14.00 na Plaza del Ayuntamiento odbywają się Las Mascaletas, pokazy fajerwerków.Ruch uliczny zamiera na 10 minut, kto może gromadzi się na głównym placu, by posłuchać grzmiących eksplozji. Co noc odpalane są fajerwerki, organizowana korrida oraz konkursy na najlepszą paellę, a na straganach królują chocolate i bunuelos (pączki). Dopiero 20 marca Walencja wraca do codzienności, w nocy sprząta się ulice, a następnego dnia zaczna planowanie szczegółów przyszłorocznych obchodów Las Fallas w Walencji. Festiwal wziął nazwę od słowa oznaczającego w miejscowym dialekcie "pochodnię". Niegdyś cieśle obchodzili to święto na początku wiosny-palili wówczas zbędne zapasy drewna, dekorując pochodnie używane w zimie i dorzucając je do ogniska. Prosty wiosenny obyczaj szybko stał się atrakcją turystyczną. Rzeczywiście, precyzyjnie wykonane kukły (niektóre wysokie jak dom albo tak obszerne, że można do nich wejść), z przymocowanymi sztucznymi ogniami, robią ogromne wrażenie. Fallas płoną w ściśle określonej kolejności-te najlepsze, nagrodzone, jako ostatnie. Do każdej karykatury wykonuje się dodatkowo mały model, zwany ninot. Zwykle robią go dzieci, wystawiając swoje dzieła jeszcze przed rozpoczęciem fiesty w La Lonja. Najlepsze trafiają do Museo Fallero, inne pali się razem z fallas.

• created by webtec.pl
• powered by wtsoft.pl